Excusessss, ik heb geen internet meer thuis. Dus nu moet ik met mijn laptopje naar Het Praça komen als ik nog es iets wil doen maar had er nooit de tijd voor maar nu wel dus bij deze:
Mijn eerste ziekenhuisbezoek zit er dan ook alweer op. En geloof mij, NIET FIJN. Ik had al een tijdje last van buikpijn en de dokter hier zei dan dat mijn appendix geïrriteerd was en gewoon antibiotica nemen en dan ging dat weggaan. De volgende dag had ik opeens zo fel koorts en zo fel pijn dat ik niet meer rechtop kon lopen dus gingen we naar het ziekenhuis in Macau. Conclusie; Appendix eruit. Terwijl ik daar op een tafel lag met zo’n lelijke spuit in m’n arm, een emotioneel (en lelijk) wrak te wezen nadat Daniella mama (mama Carine natuurlijk) had gebeld, stonden er 25 mensen van heel mijn familie naar mij te kijken terwijl ik in een echt véél te kleine ziekenwagen werd geduwd om naar Natal gebracht te worden. Na allerlei testen, overgeven, spuiten en 48u geen eten (3kg afgevallen) zei de chirurg dat ik een zware darminfectie had, op mijn eten moest letten en antibiotica pakken. Ik ben dan nog 3 dagen in Natal gebleven bij mijn tante. 3 dagen geleefd op geroosterde broodjes en druiven aangezien ik bij al het andere wat ik zag of nog maar rook opnieuw moest overgeven.. Die 5 dagen waren echt een hel , waarvan ik liefst van al gewoon wou dat ik in een ziekenhuis lag met mensen die ik kon verstaan en met een mama die mij begrijpt..
Wat heel raar was , was dat alles aan God bedankt werd. Hoeveel keer ik in die 5 dagen ‘Graças a Deus’ heb gehoord, dat is echt niet meer te tellen. Ook zeiden ze altijd van ‘Het gaat goed met u komen, als God dat kiest komt alles goed’ Heel raar om te zien en te horen hoe ze hier zo op God vertrouwen , hoe fel ze daar zo in geloven.
Ondertussen is alles natuurlijk veel beter . De dag dat ik thuiskwam was het de verjaardag van mijn zus Izabelly, 25 jaar geworden! Natuurlijk mocht ik nog geen cake eten… De volgende dag hadden we eens in de plaats van geen water, geen stroom. Met het gevolg dat , zonder die ventilatoren, het ontzettend heet is en ik een kaars moest meenemen naar de badkamer om te douchen. We zijn die avond nog naar Izabelly verhuist in de hoop dat de elektriciteit de volgende dag terug was maar nee. Dus 3 dagen geslapen daar, ik kon eindelijk terug wat normaal eten en ben ook terug naar school geweest enzo..
Donderdag zijn we naar onze vrienden in Assu vertrokken om de dag erna met ons 9 naar Caicó te gaan voor een AFS-weekend met al de uitwisselingsstudenten uit het Noordoosten. We waren de eerste die aankwamen in het grote witte huis met een mini zwembadje, wat aan een meer en tussen bergen lag. Elk uur kwamen er weer andere mensen uit andere steden die we dan stuk voor stuk leerden kennen. 43 prachtige mensen die allemaal dezelfde ervaring mee aan het maken zijn. Om een idee te geven; er waren mensen uit Thailand, Denemarken, Argentinië, België, Groenland, Ijsland, Japan, Hong Kong, Frankrijk, Italië, USA, Duitsland en Noorwegen. We hebben zo’n 3 orientatiemomenten gehad waar we praatten over wat al is gebeurd en wat nog te verwachten. Het was heel gek om zo Portugees, nederlands en Engels tegelijk te spreken en veel van hun konden verrassend goed Portugees al. Anderen konden dan weer na 3 maanden nog altijd geen woord spreken.. ’s nachts hingen er in en rond het huis overal hangmatten op, echt vet om te zien wel. Op zaterdag hadden we een Halloween-feestje wat nog wel fijn was geweest en zo waren de 3 dagen opnieuw omgevlogen..
Mijn gewone leventje is dan ondertussen weer terug: Ik begin de bonen met rijst serieus beu te worden, mijn Portugees is weer blijven hangen en wilt effe niet meer verbeteren, ik kom nog altijd soms om half 8 ’s morgens terug thuis omdat er geen leerkrachten op school zijn maar familie en vrienden zijn er gelukkig nog altijd! De eerste dag van de moeilijkste dagen is ook al voorbij: ik heb samen met mijn zus en nichtje de kerstboom opgezet! Stillekes aan ziet ge steeds meer mensen met versiering bezig zijn, stillekes aan ziet ge in elk huis lichtjes flikkeren en een boom’ke staan..
Love you, miss me
Geen opmerkingen:
Een reactie posten