Shana in Brazilië: februari 2012

Carnaval , hetgeen waarvoor Brazilië zo bekend staat, is er dan eindelijk aangekomen. De weekeinden voor de 4-dagen durende chaos begonnen er al kleine feestjes, wat trio’s worden genoemd. Een vies grote camion waar bovenop de band staat te zingen en die reed dan heel Macau rond. Met andere woorden, 5 uur lang zuipen, wandelen, dansen en zingen tegelijk. De week voor carnaval was er het ‘Baile das Saudades’ het enige feestje dat in een zaal werd gehouden en ook het enige feest waar al de mensen verkleed naartoe gaan.

Stilaan kwamen er meer en meer mensen naar ons kleine stadje met het doel em stevig te komen begaaien. Mensen uit Macau verhuurden hun huizen en trokken naar familie, waardoor ieder huis propvol zat. 30 000 inwoners ging in 2 dagen naar 200 000 inwoners met mensen van over heel Brazilië (Zelfs Rio de Janeiro en Sao Paulo) waardoor we onszelf mooi ‘de grootste carnaval van de staat’ kunnen noemen. Straten waren overbevolkt, pleinen waren niet meer te zien door de hoeveelheid hangmatten, avonden werden luidruchtiger dan ooit en slapen daar moest niemand iets van weten.

De dag voordat het grootste feest eindelijk begon, werden we onverwacht vergezeld door een fijn Belgisch regenweertje. Een beetje stortregen hield natuurlijk niemand tegen, het was zelfs voor sommigen een goed idee om water te besparen. Straten liepen vol met kinderen en ook volwassenen om samen een douchke te pakken in de regen. Ik heb zelfs jongens gezien die hun shampoo meenamen en het dus wel heel erg letterlijk namen.

In mijn ‘Wist je dag’-blog in een van de eerste maanden had ik al vaag iets laten vallen over onze Mela Mela. Deze begon altijd om 16uur met altijd 3 of 4 verschillende Trios (3 of 4 van die camions dus) die de 6km tour rond Macau deden. Onderweg was het, zeker als een ‘gringa’, oppassen voor bepaalde mensen. De boterman , een kei lange man met elke dag een nieuwe 10L emmer vol boter had mij altijd te pakken, hoe goed ik mij ook verstopte. 1 dag had mijn zus een Belgische vlag op de ene kant en een Braziliaanse op de andere kant van mijn gezicht getekend en toen ik zag dat de boterman mij gezien had , begon ik een dealke te maken dat hij mij de dag erna mocht begaaien omdat ik die dag zo’n schone vlagjes op mijn gez…. en toen kwam een van zijn vriendjes langs de achterkant een handvol boter in mijn gezicht vegen… Zwarte en groene mannen, een groep mannen volledig in zwart of groen geschilderd, hebben mij ook vaak te pakken gehad met hun zwarte of groene verf. Mijn haar en gezicht hadden elke dag wel een ander kleurke. Eieren, bloem en andere mottige zaken hebben mij ook altijd gevonden. Van die dingen werden meestal meegenomen door de mensen zelf. Het fijnste was natuurlijk de honing! De ‘Carro com Mel’ stond altijd klaar ongeveer in de helft , met zo’n 8 50L tonnen met honing. De mannen bovenop de honingkar gooiden met honing en ben maar zeker dat niemand daar aan kon ontsnappen! Fijne vrienden als ik heb hebben mij natuurlijk elke dag tot daar geduwd “Maak da witteke hier maar zwart!” waarna ik overgoten werd met bijna zwarte ontzettend plakkerige honing. Een uurke daarna is dat op uw armen opgedroogd, en dan moet ge alleen maar hopen dat niemand tegen u aanloopt want als die dan loslaat pakt die al uw haren mee! Maar toch, ik vond het zalig. Als ik dan bekenden zag die niet ‘melada’ waren , wrong ik mijn haar een beetje uit en zo verliet niemand Mela Mela zonder een beetje honing op het gezicht. Op het einde stond mijne beste vriend Zé do Pipa (De boyfriend van mijn zus) met zijn ‘Carro Pipa’ , een grote witte camion die van hem is en waarvoor hij zo bekend staat. Een grote tank vol met water waar hij dan iedereen mee schoonspoot. Echt een geduw en getrek om toch maar een beetje water te krijgen , 1000 mensen tegelijk roepend “AGUA AQUI AGUA AQUI” (Water hier) was echt prachtig om te zien.

Dit eindigde allemaal rond een uur of 9 in de avond , waarna een douche vrij noodzakelijk was en iedereen dood ging van de honger. Van 22 tot middernacht heb ik elke dag geslapen, en dan was het met propere kleren, hakskes en schmink naar het grote feest gaan op het grote plein. Met echt de fijnste bands heel wat afgedanst dus.. Laatste dag ben ik jammer genoeg terug moeten komen van Mela Mela met ontzettende buikpijn en na gedoucht te hebben heb ik nog koorts gekregen en van die dingen, dus het feest was voor mij voorbij! Maar ik ben blij dat ik de rest allemaal fijn heb kunnen meemaken en ik hoop het van niet, maar ik heb het voor de zekerheid allemaal toch maar beleefd als een ‘once in a lifetime’-belevenis!

Love you, miss me !