C A R N A V A L

Carnaval , hetgeen waarvoor Brazilië zo bekend staat, is er dan eindelijk aangekomen. De weekeinden voor de 4-dagen durende chaos begonnen er al kleine feestjes, wat trio’s worden genoemd. Een vies grote camion waar bovenop de band staat te zingen en die reed dan heel Macau rond. Met andere woorden, 5 uur lang zuipen, wandelen, dansen en zingen tegelijk. De week voor carnaval was er het ‘Baile das Saudades’ het enige feestje dat in een zaal werd gehouden en ook het enige feest waar al de mensen verkleed naartoe gaan. 

Stilaan kwamen er meer en meer mensen naar ons kleine stadje met het doel em stevig te komen begaaien. Mensen uit Macau verhuurden hun huizen en trokken naar familie, waardoor ieder huis propvol zat. 30 000 inwoners ging in 2 dagen naar 200 000 inwoners met mensen van over heel Brazilië (Zelfs Rio de Janeiro en Sao Paulo) waardoor we onszelf mooi ‘de grootste carnaval van de staat’ kunnen noemen. Straten waren overbevolkt, pleinen waren niet meer te zien door de hoeveelheid hangmatten, avonden werden luidruchtiger dan ooit en slapen daar moest niemand iets van weten.

De dag voordat het grootste feest eindelijk begon, werden we onverwacht vergezeld door een fijn Belgisch regenweertje. Een beetje stortregen hield natuurlijk niemand tegen, het was zelfs voor sommigen een goed idee om water te besparen. Straten liepen vol met kinderen en ook volwassenen om samen een douchke te pakken in de regen. Ik heb zelfs jongens gezien die hun shampoo meenamen en het dus wel heel erg letterlijk namen. 

In mijn ‘Wist je dag’-blog in een van de eerste maanden had ik al vaag iets laten vallen over onze Mela Mela. Deze begon altijd om 16uur met altijd 3 of 4 verschillende Trios (3 of 4 van die camions dus) die de 6km tour rond Macau deden. Onderweg was het, zeker als een ‘gringa’, oppassen voor bepaalde mensen. De boterman , een kei lange man met elke dag een nieuwe 10L emmer vol boter had mij altijd te pakken, hoe goed ik mij ook verstopte. 1 dag had mijn zus een Belgische vlag op de ene kant en een Braziliaanse op de andere kant van mijn gezicht getekend en toen ik zag dat de boterman mij gezien had , begon ik een dealke te maken dat hij mij de dag erna mocht begaaien omdat ik die dag zo’n schone vlagjes op mijn gez…. en toen kwam een van zijn vriendjes langs de achterkant een handvol boter in mijn gezicht vegen…  Zwarte en groene mannen, een groep mannen volledig in zwart of groen geschilderd, hebben mij ook vaak te pakken gehad met hun zwarte of groene verf. Mijn haar en gezicht hadden elke dag wel een ander kleurke. Eieren, bloem en andere mottige zaken hebben mij ook altijd gevonden. Van die dingen werden meestal meegenomen door de mensen zelf. Het fijnste was natuurlijk de honing! De ‘Carro com Mel’ stond altijd klaar ongeveer in de helft , met zo’n 8 50L tonnen met honing. De mannen bovenop de honingkar gooiden met honing en ben maar zeker dat niemand daar aan kon ontsnappen! Fijne vrienden als ik heb hebben mij natuurlijk elke dag tot daar geduwd “Maak da witteke hier maar zwart!” waarna ik overgoten werd met bijna zwarte ontzettend plakkerige honing. Een uurke daarna is dat op uw armen opgedroogd, en dan moet ge alleen maar hopen dat niemand tegen u aanloopt want als die dan loslaat pakt die al uw haren mee! Maar toch, ik vond het zalig. Als ik dan bekenden zag die niet ‘melada’ waren , wrong ik mijn haar een beetje uit en zo verliet niemand Mela Mela zonder een beetje honing op het gezicht. Op het einde stond mijne beste vriend Zé do Pipa (De boyfriend van mijn zus) met zijn ‘Carro Pipa’ , een grote witte camion die van hem is en waarvoor hij zo bekend staat. Een grote tank vol met water waar hij dan iedereen mee schoonspoot. Echt een geduw en getrek om toch maar een beetje water te krijgen , 1000 mensen tegelijk roepend “AGUA AQUI AGUA AQUI” (Water  hier)  was echt prachtig om te zien.

Dit eindigde allemaal rond een uur of 9 in de avond , waarna een douche vrij noodzakelijk was en iedereen dood ging van de honger. Van 22 tot middernacht heb ik elke dag geslapen, en dan was het met propere kleren, hakskes en schmink naar het grote feest gaan op het grote plein. Met echt de fijnste bands heel wat afgedanst dus.. Laatste dag ben ik jammer genoeg terug moeten komen van Mela Mela met ontzettende buikpijn en na gedoucht te hebben heb ik nog koorts gekregen en van die dingen, dus het feest was voor mij voorbij! Maar ik ben blij dat ik de rest allemaal fijn heb kunnen meemaken en ik hoop het van niet, maar ik heb het voor de zekerheid allemaal toch maar beleefd als een ‘once in a lifetime’-belevenis! 

Love you, miss me ! 

Zé do Pipa 

Mijn belgisch vlagske is nog te zien!

Trio 

's Avonds, foto vanop het podium

's Avonds op maandag, zoveel volk dat dansen niet bijna niet ging

Sometimes the best way to appreciate something is to be without it for a while.

Ik begin weer met excuses aan te bieden want het heeft weer even geduurd, de goesting is soms ver zoek.. Bij deze ; een korte update van de laatste weken:
Kerstmis en nieuwjaar zijn ook weer gepasseerd. Kerstmis hier was natuurlijk niks anders dan eten. Het werd eigenlijk allemaal gevierd op de 24e december. Het was niet alleen familie dat gekomen was, maar ook buren en vrienden wat maakte dat onze kleine tuin volzat met zo'n 45 tetterende Brazilianen. Er werd zoiets gedaan als 'Amigo Secreto' wat eigenlijk gewoon betekent dat iedereen een papiertje trok met een naam en voor die persoon een cadeautje kocht, zoals in België dus ook vaak gedaan wordt. Kinderen werden niet op tijd hun bed ingelegd maar ook zij hebben tot een uur of 5 in de morgen staan dansen! Bij veel families eindigde het al rond middernacht dus de jongeren konden allemaal naar een feest gaan aan het strand. Maar ik vond het een beetje respectloos om daar zomaar te vertrekken dus ben ik maar daar gebleven om te eten en uiteindelijk om half 7 ben ik mijn bed ingekropen. De volgende middag (kerstmis zelf dus) werd ik dan gewekt door mijn gastmama die riep 'R.O. SHANA R.O.!!' In mijn pyjama ga ik kijken wat er aan de hand was en zie ik daar opnieuw, of nog altijd?, 45 tetterende Brazilianen in mijn tuin zitten voor R.O. oftewel ; Restes de Ontém oftewel; restjes van gisteren. Natuuuurlijk opnieuw eten... Die dag zelf viel alles eigenlijk een beetje tegen, wat het nog wat moeilijker voor mij maakte en liefst van al wou ik dat de dag zo snel mogelijk voorbij ging. Ik kijk al uit naar een volgende kerstmis met mijn kleine gekke familie!

Nieuwjaar viel wel wa tegen. Niet veel mensen kunnen zeggen dat ze nieuwjaar op het strand hebben doorgebracht en heel de nacht in een short en topje hebben rond gelopen. Er werd helemaal niet afgeteld, ge moest maar bij andere mensen zien als die begonnen kussen dan wist ge wel hoe laat het was, letterlijk.
Traditie is hier om wit gekleed te gaan , waardoor ge veel vrouwen zag in prachtige lange witte kleden. Maar de traditie is een beetje verloren gegaan dus er zijn er niet meer zoveel die dat doen. Wat wel veel mensen hebben gedaan is 's morgens in de zee gaan staan en over 7 golven springen! 
We hadden besloten een bbq te doen daar en dan gewoon dansen en feesten. Het was natuurlijk forro (Ai se eu te pego is forro , want dat kent dezer dagen toch iedereen. Maar dan niet alleen dat liedje, maar 7 uur lang van die muziek) om 1 uur middernacht gaan 2 vriendinnen naar huis, Daniella en haar vriend vallen in de auto in slaap en een andere vriend waren we kwijt , waardoor ik met 1 iemand overbleef en geloof mij, een forro-feestje is niet fijn met 2 personen. Dus ik heb zo'n 6 uur gewoon gezeten en gedronken en natuurlijk weer gegeten. Het enige wat het voor mij een beetje beter gemaakt heeft was een ontzettend mooie zonsopgang en een uur later mijn bed. Ik verkies dus heel zeker een koud Belgisch nieuwjaar boven zo eentje!

Ondertussen ben ik terug bij mijn tante in Natal. Macau werd ik een beetje beu gezien en ik heb 3 maanden vakantie nu dus ik verveel me hennig.. Het weekend dat we, ik en Daniella, hier in Natal aankwamen hebben we gespendeerd met Paula. Een vrouw die met ons mee gegaan is naar Rio de Janeiro. We gingen naar hun strand huis gaan en daar dan een beetje alles verkennen. Wat ik niet verwacht had, was dat ze ons kwamen halen met een Buggy. Zo een klein autootje waar ge door het zand mee kunt crossen. Een uur in de open zon gezeten (de achterbank heeft geen dak) met gevolg een ferm schoon figuurtje in mijne rug (zie facebook). Het was echt een van de beste weekenden die ik hier gehad heb , zeker voorbij 15 prachtige stranden gereden, de mooiste uitzichten gezien en over heel hoge zandbergen liggen crossen met dat wagentje. Ondertussen ben ik 4 dagen terug hier bij mijn tante.

Het doet weer effe goed om zo in een andere omgeving te zijn. Sinds school uit is zit ik hele dagen op mijn kamer te lezen, op de computer of te slapen. Zaalvoetbal is nu 4x per week dus daar ben ik dan wel weer blij om.. Ik ga hier nog blijven tot dinsdagmorgen waarschijnlijk en dan ga ik naar Joao Pessoa. Een bezoekje brengen aan mijn Amerikaanse vriend Matt.
Het internet is hier supersnel, dus foto's komen snel weer op facebook. Skypen gaat hier ook 10 000 keer beter als in Macau dus ik ben altijd in voor een skype-date, let me know!

Love you, miss me!

High on life, love

Het is weer al een tijdje geleden en ik moet diep in mijn geheugen gaan om te weten wat er weer allemaal gebeurd is. 2 weken na het weekendje in Caicó werden we op een avond gebeld om te zeggen dat we de volgende dag opnieuw naar Assu moesten gaan voor een Desfilé. Een parade van de school daar. We kregen allemaal een t-shirt en werden schoon in 3 lijntjes gezet helemaal aan het einde van de parade. We waren even onderweg en hadden al wat rare blikken toegeworpen gekregen want we pasten niet echt in die parade totdat we allemaal onze vlag kregen en het voor iedereen wel wat duidelijker werd. Ik was Gijs, een belgische jongen, nét iets te snel af en stond weer in mijn rij met de Belgische vlag te zwaaien terwijl Gijs met een of andere scandinavische vlag opgescheept zat . Het was hennig lang wandelen maar we hebben nog wel gelachen !

Die avond zijn we nog naar een feest gegaan en hoorde ik dat het de hele week nog elke avond feest was. Natuurlijk had ik te weinig kleren bij dus ben ik de volgende dag naar huis gegaan en 's avonds weer teruggegaan . We hadden door de dag nog allerlei dingen gedaan met de studenten van Caicó. Een dag zijn we naar het grootste meer van Rio grande do Norte geweest en nog naar een ander meer waar we dan van rotsen sprongen en gezwommen hebben en van die dingen !

Gijs ! 

Elke avond feest was natuurlijk ook hennig fijn , het was wel elke dag forro en ik begon het hennig beu te worden! Die vrijdag zijn de mensen van Caicó naar huis gegaan , net toen wij hoorden dat er een 'elektro'-feesje was. Niet echt wat we verwacht hadden maar met het bier dat aanwezig was , was het al bij al nog fijn geweest! Er begon op een moment een travestiet te dansen op het podium en die was vanalles aan 't zeggen . Beginnen daar 2 andere meisjes (1 daarvan was zowiezo ook een travestiet) ook te dansen op da podium en wat doet Aminata , mijn duitse vriendin , duwt mij effe tegen mijn wil dat podium op . Stond ik daar , te kijken naar die 2. Roept die travestiet die dat wedstrijdje prestenteerde opeens 'EN WE HEBBEN EEN 3E KANDIDAAATTTTT' "nee nee nee nee nee nee nee nee nee nee AMINATA IK HAAT U!!!!!"

Ja .... Toen heb ik maar gedanst eh :D Toch effe met trots zeggen dat ik die 2 andere braziliaanse wijver verslagen heb en 50 euro gewonnen heb hahaha foyfoy...

Toen was het nog maar 7 daagjes uitkijke voor Rio de Janeirooo ! We waren allemaal echt precies zo ja zenuwachtig! We hadden er al zo lang naar uitgekeken en alleja , het is Rio de Janeiro! Bijna de enigste stad uit Brazilië waar ge iets van op tv ziet in België , de carnaval-stad enzo. We kwamen aan in een hotel wat eigenlijk gelegen lag in straten die verrassend fel gewoon leken op Parijs. Het was wel heel mooi allemaal , maar toch anders dan we verwacht hadden om eerlijk te zijn .

We hebben een 6 uur lange busrit gehad die een tour deed door heel Rio en ook stopte op verschillende plaatsen. We hebben daar de meest prachtige uitzichten , stranden, zeëen en mensen gezien.

In het kort ;

-Ik heb samen met Einar zeker 2km gelopen op de Copacabana Beach waarna ik eruit zag als een tomaat!

-Na 4 maanden heb ik nog eens Mc Donalds gegeten.

-We zijn naar 2 verschillende shoppingcentrums geweest

-We hebben een avond gefeest op Lapa , straten lang met alleen maar clubs en bars en duizenden mensen op straat. Dat gewoon op een vrijdagavond.

-Ik ben met een taxi door Rocinha, de grootste Favela van Rio gereden! Deze favela was helemaal wapen- en drugsvrij gemaakt voor Copa do Brasil ofzoiets dus niet gevaarlijk meer en zeker niet overdag. Toch vies om van dichtbij te zien, die kleine oude huisjes. Hoewel er ook rijke mensen wonen en het van ver eigenlijk heel mooi is om te zien vond ik het toch maar eng.

-In een van mijn 1e berichten heb ik gezegd dat in Macau allemaal lelijke jongens rondlopen maar geloof mij , in Rio komt ge om de 10 seconden een model tegen. Ik zal opweg naar huis daar effe stoppen en voor iedereen eentje meenemen !

Mijn respect voor zaalvoetballers is dan ook weer gestegen , aangezien ik al een maand 3 dagen per week zaalvoetbal en er nog altijd geen zak van kan. Het is ongeveer de enige sport waar er hier in Macau een meisjes-team van is, volley en handbal enzo is allemaal verbonden aan scholen en onze school heeft dat natuurlijk niet.. Ik vind het wel heel fijn, en ik heb (speciaal voor papa Harry) toch wel al 3 goals gemaakt! Temenis harde schoppen tegen mijn schenen en nog altijd niet recht vooruit kunnen schieten en daarbij uitgelachen worden zijn dan wel weer de mindere punten, maar ik word elke keer beter, ik amuseer mij en ik val af . Da's het belangrijkste eh.

Ik wens iedereen een fijne kerstmis en een zeer gelukkig nieuwjaar . Dit wilt alleen maar zeggen dat als ik terugkom ik van iedereen 9 kussen krijg (kerstmis, nieuwjaar en m'n verjaardag) dus ik kijk er al naar uit!

Veel succes met de examens voor diegene die nog niet begonnen zijn , en een fijne vakantie voor diegene die klaar zijn. Ik denk aan jullie.

Love you , miss me

Lapa

Rocinha

Rocinha

Rocinha

Copacabana

Joy and hospital, joy and misery

Excusessss, ik heb geen internet meer thuis. Dus nu moet ik met mijn laptopje naar Het Praça komen als ik nog es iets wil doen maar had er nooit de tijd voor maar nu wel dus bij deze:

Mijn eerste ziekenhuisbezoek zit er dan ook alweer op. En geloof mij, NIET FIJN. Ik had al een tijdje last van buikpijn en de dokter hier zei dan dat mijn appendix geïrriteerd was en gewoon antibiotica nemen en dan ging dat weggaan. De volgende dag had ik opeens zo fel koorts en zo fel pijn dat ik niet meer rechtop kon lopen dus gingen we naar het ziekenhuis in Macau. Conclusie; Appendix eruit. Terwijl ik daar op een tafel lag met zo’n lelijke spuit in m’n arm, een emotioneel (en lelijk) wrak te wezen nadat Daniella mama (mama Carine natuurlijk) had gebeld, stonden er 25 mensen van heel mijn familie naar mij te kijken terwijl ik in een echt véél te kleine ziekenwagen werd geduwd om naar Natal gebracht te worden. Na allerlei testen, overgeven, spuiten en 48u geen eten (3kg afgevallen) zei de chirurg dat ik een zware darminfectie had, op mijn eten moest letten en antibiotica pakken. Ik ben dan nog 3 dagen in Natal gebleven bij mijn tante. 3 dagen geleefd op geroosterde broodjes en druiven aangezien ik bij al het andere wat ik zag of nog maar rook opnieuw moest overgeven..  Die 5 dagen waren echt een hel , waarvan ik liefst van al gewoon wou dat ik in een ziekenhuis lag met mensen die ik kon verstaan en met een mama die mij begrijpt..

Wat heel raar was , was dat alles aan God bedankt werd. Hoeveel keer ik in die 5 dagen ‘Graças a Deus’ heb gehoord, dat is echt niet meer te tellen. Ook zeiden ze altijd van ‘Het gaat goed met u komen, als God dat kiest komt alles goed’ Heel raar om te zien en te horen hoe ze hier zo op God vertrouwen , hoe fel ze daar zo in geloven.

Ondertussen is alles natuurlijk veel beter . De dag dat ik thuiskwam was het de verjaardag van mijn zus Izabelly, 25 jaar geworden! Natuurlijk mocht ik nog geen cake eten… De volgende dag hadden we eens in de plaats van geen water, geen stroom. Met het gevolg dat , zonder die ventilatoren, het ontzettend heet is en ik een kaars moest meenemen naar de badkamer om te douchen. We zijn die avond nog naar Izabelly verhuist in de hoop dat de elektriciteit de volgende dag  terug was maar nee. Dus 3 dagen geslapen daar,  ik kon eindelijk terug wat normaal eten en ben ook terug naar school geweest enzo..

Donderdag zijn we naar onze vrienden in Assu vertrokken om de dag erna met ons 9 naar Caicó te gaan voor een AFS-weekend met al de uitwisselingsstudenten uit het Noordoosten. We waren de eerste die aankwamen in het grote witte huis met een mini zwembadje, wat aan een meer en tussen bergen lag. Elk uur kwamen er weer andere mensen uit andere steden die we dan stuk voor stuk leerden kennen. 43 prachtige mensen die allemaal dezelfde ervaring mee aan het maken zijn. Om een idee te geven; er waren mensen uit Thailand, Denemarken, Argentinië, België, Groenland, Ijsland, Japan, Hong Kong, Frankrijk, Italië, USA, Duitsland en Noorwegen. We hebben zo’n 3 orientatiemomenten gehad waar we praatten over wat al is gebeurd en wat nog te verwachten. Het was heel gek om zo Portugees, nederlands en Engels tegelijk te spreken en veel van hun konden verrassend goed Portugees al. Anderen konden dan weer na 3 maanden nog altijd geen woord spreken.. ’s nachts hingen er in en rond het huis overal hangmatten op, echt vet om te zien wel. Op zaterdag hadden we een Halloween-feestje wat nog wel fijn was geweest en zo waren de 3 dagen opnieuw omgevlogen..

Mijn gewone leventje is dan ondertussen weer terug: Ik begin de bonen met rijst serieus beu te worden, mijn Portugees is weer blijven hangen en wilt effe niet meer verbeteren, ik kom nog altijd soms om half 8 ’s morgens terug thuis omdat er geen leerkrachten op school zijn maar familie en vrienden zijn er gelukkig nog altijd! De eerste dag van de moeilijkste dagen is ook al voorbij: ik heb samen met mijn zus en nichtje de kerstboom opgezet! Stillekes aan ziet ge steeds meer mensen met versiering bezig zijn, stillekes aan ziet ge in elk huis lichtjes flikkeren en een boom’ke staan..

Love you, miss me

Somewhere over the rainbow..

Oooi ,

zus!

Het is niet bij 1 week in Natal gebleven maar het werden 3 weken. Met nog meer dokters voor mijn nichtje en steeds meer verveeldagen voor mij. Natuurlijk ontbreekt Damien niet bij een tripke naar Natal, dus met hem heb ik wel vaak gehengen in Midway. We zijn tot de ontdekking gekomen dat Justien Bieber al 4 boeken heeft! Een WTF-waardig vind ik... Én we hebben 'Best I ever had' van Drake gehoord in een kledingswinkel, maar eigenlijk is dat niet zo interessant maar ik moest dat van hem vertellen (haha). Ik ben nog met mijn neef naar een verjaardag geweest waar niemand tegen mij praatte en ik mij dus de hele avond ongemakkelijk gevoeld heb, maar al bij al was het nog wel tof daar! Ook heb ik 'De smurfen' gezien ! Natuurlijk in het portugees. Mijn mede-AFS-studenten uit Macau zijn die vrijdag nog gekomen en met hun heb ik dan ook de bus naar huis genomen omdat ik Macau toch wel miste en mijn zus nóg een week langer bleef!

Tot zover mijn reis naar Natal. Zaterdag was ik van plan naar school te gaan maar ik had mij overslapen tot 12 uur en daarna heb ik na 2 maanden nog eens gefietst! Tgoh dat was echt raar, ik kon da bijna nie meer.. Die namiddag ging er een 6km lange tocht door Macau ter ere van Jezus. "Kom mee eh Shana!" 6km, wandelen en jezus. 3 woorden die nie zo bij mij passen. Maar het was eeecht anders dan ik verwacht had! Een kei grote, precies carnavalswagen reed voorop met kei luid over-jezus-zingende mensen en pak maar 50 jongeren sprongen op de muziek daar achter aan. 6 KM LANG!En daar achter wandelden dan 100en mensen van alle leeftijden. Was wel fijn eigenlijk, maar vermoeiend en echt gek om op zo'n manier iets wat met Jezus te maken heeft te vieren.

 Zondag was een feestje waar heel Macau van wist en veel vrienden lange tijd aan gewerkt hadden en naar uit keken: Daniella's 16e verjaardag. Oftewel “mijn Deense beste vriendin, that Danish blond girl, que loira louca”. Met het gedacht de volgende avond om 7 uur naar school te moeten heb ik mij soooowieso niet ingehouden. Bier, fatsoenlijke muziek en al mijn vrienden. Jaha het was fijnnn en deed mijn gedachte aan Mieve Kermis een beetje vervagen :)

 Maandag stond ik op en het eerste waar ik aan dacht was dat het nog maar 35 weken was. Echt niks meer over dus eigenlijk :D Het gaat toch allemaal sneller als ik dacht. Maar youknowme ik geniet van elke dag. Mijn vriendinnetjes op school waren superblij om mij na 3 weken nog eens te zien en dachten allemaal dat ik terug was gegaan naar belgië! Wat ik nog vergeten te vertellen ben; jongens hier die ruiken aan u! Die geven een kus op uw wang en dan ruiken die, wooow daar ben ik nog altijd nie aan gewend. Dus die dag veel kussen, knuffels en ruikjes gekregen, ik was echt blij om terug te zijn!

De week ging verder met haar fijne en haar verveel momenten. Vrijdag avond nog naar een feestje gegaan, forro natuurlijk. Weer goed gedanst! Zaterdag vroeg opgestaan omdat we vertrokken op familie weekend. We gingen met de bus van de vriend van mijn zus. We zaten daar met zo'n 20 personen in gok ik zo en het was een klein uurtje rijden maar echt heel fijn! We kwamen aan bij een heel groot huis dat echt in de middle of nowhere lag en waar nog eens 15 mensen op ons zaten te wachten. Na een goeie churrasco (oftewel BBQ) zijn ik en mijn zus nog gaan kijken hoe een koe geslacht werd. Maar we waren te laat , ik heb alleen gezien hoe die buik opengesneden werd en allemaal kak daaruit kwam! Maar dat was ook vet en misschien ma goed dat ik de rest nie gezien heb , alléja na het eten was niet het ideale tijdstip... Na een middagdutje in hangmatten maakte iedereen zich klaar voor een groot feest een half uur daarvandaan. Er was echt super veel volk, maar de meesten mensen waren heel erg zat wat de sfeer bij iedereen wel wat naar beneden haalde. Een feestje gaat natuurlijk niet voorbij zonder 27 Braziliaanse handen op mijn kont te voelen maarja, dat begint erbij te horen precies.. Het was al bij al nog heel fijn geweest , om half 8 in de morgen kon ik eindelijk mijn hangmatje in en in de namiddag terug de bus op naar huis!

Maand 3 is het moeilijkste uit heel deze ervaring zeggen ze. Ik hoop dat ik veel te doen heb en niet te veel nadenk, maar ik kom nog heel weinig op facebook enzo omdat juist dat mij te veel doet denken aan thuis enzo. Bij deze, sorry als ik iemand zijn verjaardag vergeet. Tot de volgende!

wat daar voor me ligt, is zijn piemel...

Neef, nicht en zus

Love you, miss me!

Far from home, elephant gun. Let's take them down one by one.

Mijn god ik heb veel te vertellen.
De dagen na Festa do Sal heb ik geslapen, 3 dagen lang gewoon geslapen. Mijn ogen gingen alleen open om te eten. Ik was echt stikdood but it was soooo worth it.
Die maandag stond ik klaar in mijn lange jeansbroek en proper opgemaakt voor mijn 1e bezoek aan de kerk. Er stonden zo'n 50 stoelen aan de achterkant van de kerk buiten met een groot projectiescherm dat het altaar toonde omdat het binnen gewoon zo druk was. We vonden met moeite een zitplaats en nog stonden er super veel mensen recht. Er begon dan zo´n man te spreken en terwijl die sprak kwam er een hele parade achter ons door met toeterende auto´s en moto´s ik begreep er niks van. De onverstaanbare man praatte maar luider en luider en opeens zag ik op de bovenverdieping een man staan met een kanon uit het raam gericht. Iedereen bleef verrassend rustig luisteren naar die kerel die schreeuwde en hoppaa kanon schiet effe witte en blauwe snippers op ons. Ik had een vreemd déjà vu van toen Genk kampioen werd... Het bleef ook niet bij die ene man maar er kwamen 15 priesters praten. Er werd ook gezongen waar iedereen opeens opstond en met de zangboekjes begon te wapperen. De liedjes begonnen met een ferme dubstepbeat altijd, die na 10 seconden wel vervaagde door trompetten en andere unknown instrumenten.. De mis duurde 3,5 uur. Waarvan ik 3 uur geslapen heb.

De dagen daarop was ik ziek . Hun enige remedie voor ziek zijn is eten. Om de 10 minuten kwamen die met iets anders om te eten terwijl het enige wat ik wou was slapen. Mijn hoofd ging ontploffen en ik had het ijskoud bij temperatuur van 34 graden , man man . Ziek zijn is zoveel fijner in uw eigen bed met uw eigen mama!

Die vrijdag werd ik gevraagd om mee te gaan naar de film . Harry Potter , en ik heb nog steeds geen idee welke. Ik heb eigenlijk nooit echt naar Harry Potter gekeken maar ben toch maar meegegaan. Dat was dan gewoon in de theaterzaal met een beamer tegen de muur. Na het vragen van engelse ondertiteling gingen we naar binnen en we moesten nog een half uur wachten met Britney Spears en Kate Perry muziek , ik was echt een beetje aan't sterven. Toen opeens, uit het niks, BEIRUT. Elephant gun van Beirut. Ik heb elke letter meegezongen en echt heel effe een vreugdedansje geplaceerd! Voor iets meer dan 1 euro, Harry Potter mét engelse ondertiteling én 4 minuten lang de gelukkigste mens op aarde geweest door Beirut. Wat wilt een mens nog meer..

Zaterdag en zondag heb ik weer gechillt aan het strand. We gaan altijd zo rond 16 of 17 uur , en dan zit ge in de zee te zwemmen al kijkend naar een super mooie zonsondergang. Het is dan zo een beetje kouder (nog 22° ofzo) dus het water is dan heel warm. Echt zo fijn! Zondag vertelde een vriend van mij opeens tegen de anderen dat ik atletiek deed. Ja 10 minuten later stond ik samen met 3 anderen achter een in het zand getrokken lijn wachtend op de "um, dois, três, já". In 4 maanden alleen 2 keer naar het strand gelopen , dikke schande ging ik maken. Maar nee ik heb ze toch effe allemaal gebeat, wel volledig verzuurd na die 50 meter dus ik ben hennig goed in form hm hm..

Vorige week dinsdag ben ik vertrokken naar Natal voor een weekje. Het begon allemaal toen ik na 10 minuten in de auto doorhad dat ik mijn camera vergeten was.. Mabon, da's menselijk. De prachtige uitzichten die ik tot nu toe al gezien heb zitten in mijn gedachten en zal ik een andere keer wel eens delen. Ik ben hier met mijn zus en haar 7jarige dochter. De 2,5 uur durende rit heb ik bijna volledig geslapen totdat die kleine opeens iets roept en heel de auto onderspouwt. Maargoed dat het nog maar een half uurke was en de ramen van de auto open konden want da stonk echt. We zijn die avond naar een restaurant gegaan waar ge zo ongeveer 12 euro betaalde en dan kwamen er om de 2 minuten mannen met vleeszwaarden langs om te vragen of ge vlees wou. Echt 15 mannen liepen daar rond met 15 verschillende soorten vlees op een zwaard gestoken. Best wel vervelend dat die dat zo vaak kwamen vragen .

Ik logeer hier trouwens bij mijn tante en nonkel, echt een kei groot huis met een zwembad (Mijn 16jarige nicht Thuany en Izabelly mijn zus op de foto)! Bij elke slaapkamer een badkamer , how jong . Zou zo normaal zijn bij ons eigenlijk maar na 2 maanden te wonen in een huis zo groot als de bovenverdieping van mijn huis in België, waar ik met mijn zus op een kamer slaap en waar ik 1 kast heb om alles in te leggen is dit huis écht groot. Het is eens fijn om in een stad te zijn, want Macau is echt zoals Meeuwen met een bakker, een supermarkt en een skaterwinkel. Hier is het echt veel groter en zo toerisme enzo. Effe een andere omgeving doet mij wel goed precies!

Kleine dingen:
-We zijn eigenlijk hier omdat mijn nichtje een allergie heeft en die dokters alleen hier zijn, dus ik ben ook al elke namiddag mee aan't gaan naar een of andere dokter. (ondertussen zijn ze bij 8 verschillende dokters geweest) Maar oke, dan leer ik de ziektes enzo in het portugees..
-In Midway (het grootste winkelcentrum van Latijns-Amerika) heb ik zo van die vuilnismannen gezien met een borstel en een vuilblik OP ROLSCHAATSEN. Echt zo van die ja buh 80's rolschaatsen met 2 wielekes vanvoor en 2 vanachter. Kniebeschermers, elleboogbeschermers en helm op alles! Heel grappig om te zien.
-Ik heb pizza gegeten met banaan en chocolade! Het zag er echt niet uit maar het was best nog wel lekker.
-Zaterdag zijn we naar zo een bar geweest hier , natuurlijk met forro-muziek! Maar het was nog wel gezellig , en eindelijk na 2 maanden nog eens bier gedronken!
-Gisteren ben ik naar de film geweest. Aangezien er om 15u geen fatsoenlijke film voor mij en mijn andere 16jarige nicht was, zijn we dus maar met mijn zus en mijn nichtje naar een kinderfilm in het portugees gaan kijken. Weer wat bijgeleerd natuurlijk.
-Als ge met de bus gaat moet ge aan een touwtje trekken om te stoppen! Zoals in de films. Of de jaren 50..

Als ik nu een camera mee had dan had ge een beter beeld gehad, sorry ...
Tot snel weer, veel plezier op schooltje !

Love you, miss me

All of a sudden, I miss everyone.

Festa Do Sal! Van zaterdag tot en met donderdag , 6 dagen lang gaan slapen om 5 uur 's morgens. Toch met een gezicht waarop ge kon zien dat het maar 2 uur slaap gekregen had om 7 uur naar school vertrekken. Ik had alleen maandag en dinsdag school, maar natuurlijk, mijn school kennende waren er weer geen leekrachten dus om 8 uur ben ik terug mijn bed in kunnen gaan! Door de dag was ik altijd te lui om iets te doen, en 's avonds ging ik dan na het eten om 20u slapen omdat de feesten hier pas om middernacht startten, dus dan was ik weer volledig uitgerust! Het is wel zwaar geweest, de laatste 2 dagen had ik echt geen fut meer om te gaan maar mijn vrienden hebben me dan toch meegekregen! Het was eigenlijk elke avond hetzelfde, altijd Forro en samba! Ik kan nu zo echt per 2 dansen, heel vet! Een jongen zei zelfs tegen mij dat ik het al aan andere mensen zou kunnen aanleren, overdrijver. Einar, mijn ijslandse vriend daarentegen kon er niks van en heeft zeker 5 meisjes hun tenen pijn gedaan haha. Hij zal het ooit nog wel leren .. Damien en Gijs uit België zijn ook komen feesten! Weer eens normaal met iemand kunnen praten! Het was echt heel fijn.
Oh wat wel erg is ; ik denk op dag 3 verteld een vriend van mij mij opeens dat er op dag 2 een jongen vermoord is. Het waren zo 2 bendes die aan het vechten waren en iemand van 1 bende is dus vermoord. Dus iedereen wist dat die dag , dag 3, dus iemand van die andere bende vermoord ging worden. We moesten die dag heel voorzichtig zijn en er was echt niet normaal veel politie aanwezig! Ik snap niet dat die bende nog naar dat feest komt als die weet dat er een van die kerels dood gaat gaan, zo slim hier eh... Maar gelukkig heb ik zo'n fijne vrienden die mij elke avond met de auto naar huis gebracht hebben en altijd bij mij zijn gebleven dus ik ben geen moment alleen of in gevaar geweest .
Er is eigenlijk voor de rest niet zoveel gebeurd, guilherme (mijn broerie) was jarig, weer fijne strandmomenten gehad, moeten gaan praten over mijn ervaringen enzo aan een klas, ... Morgen ga ik weer een tripke doen naar Natal met mijn zus! Weer een feesje, een fatsoenlijk feesje dit keer! Ik heb het wel heel moeilijk gehad zo'n dag of 2, alles zat me tegen hier en ik wou effe naar huis. Ik mis iedereen echt heel hard, en ik had nooit gedacht en nooit verwacht dat ik thuis zo zou missen. Maarja, het is beter, ik geef niet op eh!
 Hieronder staan foto's van het feest, ik laat snel nog iets weten !

Love you, miss me!