Er is al een maand voorbij! Ik herinner mij de allereerste dag nog alsof het gisteren was. Met 15 prachtige mensen die mij met open armen stonden op te wachten aan de straat, met een taart met de Belgische vlag op, met het strand en een kokosnoot in m’n handen, met geen enkel woord Portugees in m’n gedachten.. Zoals ik tegen iedereen heb gezegd: het gaat sneller om dan ge denkt..
Vorige week zijn er meer momenten geweest in de namiddag dat ik mij verveeld heb, met gevolg dat ik heel fel begin na te denken. Ik begon toch ferm te beseffen dat ik hier nog 10 maanden zit en daardoor heb ik het wel effe moeilijk gehad. Ik heb zeker 10 keer mijn roze boek opnieuw gelezen met al jullie tekstjes en dat heeft zeker geholpen! Nogmaals bedankt daarvoor, jullie zijn geweldig J
Braziliaanse cultuur hier in Macau (niet alleen in Macau waarschijnlijk) laat u zien wat belangrijk is. Veel mensen zijn hier zo ontzettend blij met de kleinste dingen en genieten daar dan ook echt van. Ik had pralines meegenomen vanuit België (omdat Belgische chocolade natuurlijk de beste van heel de wereld is) en ge had echt hun gezichten moeten zien. Een cadeautje dat vanzelfsprekend is, dat wij vanzelfsprekend vinden maar zij totaal niet verwacht hadden.
Ze zijn hier dankbaar voor alles wat ze hebben en krijgen, ze genieten van elke dag alsof het hun laatste is, ze doen hier altijd alles samen en nooit zal hier ruzie worden gemaakt. Wij die veel meer hebben dan eigenlijk nodig is, wij die soms nog niet content zijn als we iets niet krijgen, wij die soms meer aandacht geven aan iets dan aan iemand…
Zo’n dingen beseft ge wanneer wij met al onze vrienden op het Praça zitten te praten en te lachen wanneer er een jongetje van 10 jaar met gescheurde kleren en geen schoenen om 1 reais komt vragen, wanneer ge een armer gezin ziet met een klein zoontje dat oogjes heeft dat blinkt omdat hij nog eens een snoepje krijgt, wanneer ge ’s avonds aan het eten zijt en er aan de tafel voor 6 personen 10 man zit, wanneer er 20 mensen familie, buren, vrienden u een knuffel komen geven als ge het moeilijk hebt.
Ik besef wat ik hier heb , wat en vooral wie: Mensen die om me geven, die over 20 jaar nog altijd zullen vragen hoe het met me gaat, mensen die ik nooit van mijn leven zal vergeten.
Ik besef ook wat ik daar heb: vrienden die ik ontzettend mis en waarvan ik mij realiseer dat ik hun echt nodig heb en waarvan ik hoop dat ze er stuk voor stuk nog zijn als ik terugben. Familie die er altijd voor mij zal zijn waar en voor hoe lang ik ook weg zal gaan, familie waar ik veel te weinig tijd mee doorbreng..
Dit moest ik gewoon even aan jullie kwijt , bedankt voor uw begrip!
Vanavond het verjaardagfeestje van mijn nichtje en verjaardagfeestjes zijn hier NIET normaal. Foto’s en verslag volgen shnel.
Vorige week zijn er meer momenten geweest in de namiddag dat ik mij verveeld heb, met gevolg dat ik heel fel begin na te denken. Ik begon toch ferm te beseffen dat ik hier nog 10 maanden zit en daardoor heb ik het wel effe moeilijk gehad. Ik heb zeker 10 keer mijn roze boek opnieuw gelezen met al jullie tekstjes en dat heeft zeker geholpen! Nogmaals bedankt daarvoor, jullie zijn geweldig J
Braziliaanse cultuur hier in Macau (niet alleen in Macau waarschijnlijk) laat u zien wat belangrijk is. Veel mensen zijn hier zo ontzettend blij met de kleinste dingen en genieten daar dan ook echt van. Ik had pralines meegenomen vanuit België (omdat Belgische chocolade natuurlijk de beste van heel de wereld is) en ge had echt hun gezichten moeten zien. Een cadeautje dat vanzelfsprekend is, dat wij vanzelfsprekend vinden maar zij totaal niet verwacht hadden.
Ze zijn hier dankbaar voor alles wat ze hebben en krijgen, ze genieten van elke dag alsof het hun laatste is, ze doen hier altijd alles samen en nooit zal hier ruzie worden gemaakt. Wij die veel meer hebben dan eigenlijk nodig is, wij die soms nog niet content zijn als we iets niet krijgen, wij die soms meer aandacht geven aan iets dan aan iemand…
Zo’n dingen beseft ge wanneer wij met al onze vrienden op het Praça zitten te praten en te lachen wanneer er een jongetje van 10 jaar met gescheurde kleren en geen schoenen om 1 reais komt vragen, wanneer ge een armer gezin ziet met een klein zoontje dat oogjes heeft dat blinkt omdat hij nog eens een snoepje krijgt, wanneer ge ’s avonds aan het eten zijt en er aan de tafel voor 6 personen 10 man zit, wanneer er 20 mensen familie, buren, vrienden u een knuffel komen geven als ge het moeilijk hebt.
Ik besef wat ik hier heb , wat en vooral wie: Mensen die om me geven, die over 20 jaar nog altijd zullen vragen hoe het met me gaat, mensen die ik nooit van mijn leven zal vergeten.
Ik besef ook wat ik daar heb: vrienden die ik ontzettend mis en waarvan ik mij realiseer dat ik hun echt nodig heb en waarvan ik hoop dat ze er stuk voor stuk nog zijn als ik terugben. Familie die er altijd voor mij zal zijn waar en voor hoe lang ik ook weg zal gaan, familie waar ik veel te weinig tijd mee doorbreng..
Dit moest ik gewoon even aan jullie kwijt , bedankt voor uw begrip!
Vanavond het verjaardagfeestje van mijn nichtje en verjaardagfeestjes zijn hier NIET normaal. Foto’s en verslag volgen shnel.
LOVE YOU, miss me
xxxxxx
xxxxxx
